-Το ΠΑΣΟΚ θα ξανακάνει τι χώρα, αυτό που ήταν κάποτε..

-Έναν απέραντο βάλτο γεμάτο με δεινόσαυρους.

Για την εφημερίδα “Η Εποχή“…

Ζορ-bus Περιστέρι-Μπραχάμι

Ντάξ’, δε γράφω συχνά σε τούτο το μπλογκ. Σχεδόν καθόλου θα έλεγα. Δεν είναι πως βαριέμαι. Δεν γράφω επειδή δεν έχω και πολλά να πω. Ή μπορεί να φοβάμαι πως αν γράψω δεν θα σας αρέσει. Προτιμώ να κάνω καμιά βλακεία στο photoshop για τη φάση. Για να γελάσουμε. Εξάλλου κι εσείς, απ’ ότι έχω καταλάβει δε μπαίνετε εδώ μέσα για να δείτε κείμενα και κατεβατά λέξεων, αλλά για να χασκογελάσετε με τα φωτομοντάζ. Αν τώρα κάποιος από σας μπαίνει για να διαβάσει, μάλλον θα είναι μαζόχας. Μπορεί και ηλίθιος, αφού η τελευταία φορά που έγραψα πάνω από 2 παραγράφους πρέπει να ήταν μπόλικους μήνες πριν.

Αλλά σήμερα ξύπνησα με μια διάθεση να γράψω. Ντάξ’;. Τραβάτε κάνα ζόρι; Είμαι ο διαχειριστής του μπλογκ και κάνω ότι γουστάρω. Βάζω φωτιά και το καίω αν μου κάνει κέφι. Δεν ξέρω μα ποιο τρόπο μπορεί κανείς να βάλει φωτιά σ’ ένα μπλογκ, αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχει. Το πολύ πολύ να το κάνω κι αυτό στο φώτοσοπ.

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου σίγουρος γιατί ο κόσμος γελάει με τα φωτομοντάζ. Εγώ δε γελάω καθόλου πάντως. Το βρίσκω κάτι πολύ σοβαρό. Κάτι σαν τέχνη ένα πράγμα. Πρώτα έρχεται η ιδέα. Μετά ψάχνεις να βρεις φωτογραφίες που να ταιριάζουν μ’ αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Κόβεις κεφάλια, χέρια, φτιάχνεις χρώματα και τονικότητες και τα κολλάς όλα μαζί σαν κολάζ. Δεν νιώθεις και σαν Πικάσο βέβαια, αλλά την τέχνη του την θέλει.

Τα φωτομοντάζ τα έχω χωρίσει σε 3 κατηγορίες στο μυαλό μου, αν και τα όρια ανάμεσα τους δεν τα καταλαβαίνω πάντα. Η’ μάλλον τα ξεχνάω επίτηδες επειδή βολεύει να τα ξεχάσω. Η πρώτη κατηγορία είναι και η πιο εύκολη. Οι φώτο τσακμπάμ. Έχεις μια σούπερ ιδέα, τόσο δυνατή που δεν έχουν σημασία τα χρώματα. Κολλάς ίσα ίσα τα κομμάτια, χωρίς σάλτσες και ιστορίες. Όσο πιο χάλια είναι το αποτέλεσμα, τόσο περισσότερο θα εστιάσει ο άλλος στην ιδέα.  Δεν θέλεις να μοιάζει με πραγματική φωτογραφία. Θέλεις να φαίνεται ότι είναι κολάζ για να καταλάβει ο κόσμος την πλάκα. Για να το πετύχεις χρειάζεσαι μόνο μια καλή ιδέα και 2 εργαλεία στο φώτοσοπ. Όλα τ’ άλλα είναι περιττά.

Η δεύτερη κατηγορία είναι και η πιο ελκυστική. Η ιδέα είναι μούφα, αλλά θες να εντυπωσιάσεις. Γι’ αυτό και κάνεις ότι μπορείς για να κρύψεις το μοντάζ. Όλα τα εργαλεία του φώτοσοπ είναι απαραίτητα, και πιστέψτε με, έχει πολλά. Πάρα πολλά. Πρώτα μαζεύεις όλα τα κομμάτια που θα χρειαστούν. Έπειτα προσπαθείς να φτιάξεις χρώματα, τονικότητες, φωτισμούς, ευθείες, όλα όσα χρειάζονται τέλος πάντων για να φανεί ότι τα πάντα ανήκουν στην ίδια φωτογραφία. Μετά τα ενώνεις, ζουμάρεις για να διορθώσεις τα λάθη, ξαναζουμάρεις για τις ατέλειες, ξαναξαναζουμάρεις για τα ρέστα, μέχρι που φτάνεις σε επίπεδο πίξελ και μετά δεν έχει άλλο. Πετάς και κάνα φίλτρο από πάνω για να φαίνεται ακόμα πιο ρεαλιστική και μετά την βλέπεις και καυλώνεις. Μα τι έφτιαξα ο πούστης;;

Και φτάνουμε στην τελευταία. Φωτορεαλισμός. Εδώ δεν έχει κολάζ και μαλακίες. Ξεκινάς από λευκή οθόνη. Αν θες να φτιάξεις της παναγιάς τα μάτια, ανοίγεις το ιλουστρέητορ και τραβάς τις απαραίτητες γραμμές. Τις φέρνεις στο φώτοσοπ και αρχίζεις το παιχνίδι. Παίρνεις την κόρη από μια φωτογραφία, τα βλέφαρα από μια άλλη, τα δέρμα από μια τρίτη και σιγά σιγά φτιάχνεις από το πουθενά, κάτι. Είναι κατηγορία απαραίτητη στην αρχιτεκτονική. Όχι στην ίδια δηλαδή. Στους πελάτες. Παίρνεις το σχέδιο από το autocad, μερικές γραμμές δηλαδή και βάζοντας τα σωστά υλικά και τις σωστές σκιές καταλήγεις να έχεις μπροστά σου μια ‘πραγματική’ φωτογραφία του σπιτιού που θέλει ο πελάτης. Ακόμα καλύτερα, ξεκινάς με ένα σκίτσο, πχ του Χόμερ Σίμπσον και προσπαθείς να τον κάνεις πραγματικό. Το πως θα ήταν στην αληθινή ζωή, με την καραφλίτσα του, το δερματάκι του και όλα του. Η κοιλιά του πάντως είναι το πιο εύκολο να γίνει.

Που θέλω να καταλήξω; Μα πουθενά φυσικά. Μη με ξενερώνετε τώρα. Όταν η γκόμενα σας αρχίζει να λέει για το πώς πέρασε την μέρα της καταλήγει πουθενά; Όταν ο κολλητός σας έχει τις μαύρες του καταλήγει πουθενά; Εγώ γιατί να καταλήξω δηλαδή; Τα είπα, γιατί έτσι ήθελα. Να τα βγάλω από μέσα μου βρε αδελφέ, όσο ασήμαντα και να ήταν. Δε σου έβαλα και το μαχαίρι στο λαιμό να τα διαβάσεις. Φεύγω τώρα. Πάω να κάνω καμιά δουλειά.